قذافی و حسنی مبارک و بشار اسد هم بجای رئیس جمهور نخست وزیر داشتند

مگر رئیس جمهور در ایران فعلی چه تحفه ای است یا بقول مصباح یزدی “اصلا چیکاره است” که حالا بخواهند منصبش را حذف و بجایش نخست وزیر بگذارند. همه جای دنیا وقتی بخواهند از اختیارات رئیس جمهور بکاهند, اختیاراتش را با نخست وزیر تقسیم می کنند تا خدای ناکرده بچه بدی نشود. در کشور ما که رهبر اصلا خود اختیارات است و تنها بخاطر اینکه حوصله دردسرهای رئیس جمهور را ندارد برای خودش نخست وزیر اختراع می کند. کی به کیه, قانون هم که چه مقننه چه قضائیه دربست دست لاریجانیه.

حالا ما که هیچ, بفکر آن نسلی باشند که انقلاب کرد. من شدیدا نگران مادرم هستم, قبلا هر وقت گند حضرات را توام با نگاههای چپ چپ من می دید می گفت چیه!؟ به رئیس جمهور که میتونی رای بدی. الان که شد همان زمان شاه, با این تفاوت که شاه اقلا قیافه درست و حسابی داشت, بلد بود لباس بپوشد و مثل دکتر محمود لباس او را نمی پوشید, بلد بود به چند زبان صحبت کند و کلی مصاحبه بدهد, پول ما را هم نمی داد اینور و آنور. علاوه بر مادرم نگران ابراهیم نبوی هم هستم. بنده خدا حالا باید اضافه کاری کند تا فواید انتخاب نخست وزیر در جمهوری اسلامی و رابطه های انتخاب ایشان با اصلاحات در کشور را کشف و سپس به ما معرفی کند.

از کله ملق بازی های آقا که بگذریم, این برژنسکی و فردریک یک نظریه با شیش ویژگی داده اند که هر رژیمی دارای این شیش ویژگی باشد لاجرم رژیمی دیکتاتوری است, اصلا هم بیخود زور نزند, رئیس جمهور را هم با نخست وزیر عوض نکند. اما نظریه عبارت است از:

• دارای یک ایدئولوژی رسمی باشد
• تک حزبی وسیع داشته باشد
• دارای سازمان پلیسی مخوفی باشد
• رسانه ملی را کنترل کند
• مصادر اقتصادی کشور را در انحصار خود داشته باشد
• دشمن به مردم معرفی کند

خوشبختانه کیان اسلامی آقا از هر ششتای این ویژگیها با خلوص نیت برخوردار است. آب بازی هم نکند و بجای انگولک کردن این قانون نداشته اساسی پای تلویزیون بنشیند و بقیه رژیمهای دارای نخست وزیر منطقه را تماشا کند. از سوریه هم شروع کند.