براستی که لیبرالیزم نابود شده است, اما فقط در ایران

به مرحله ای رسیده ام که هرجا لینک ویدئوئی از فلاکت و بدبختی هموطنانمان ببینم آن را باز نمی کنم. چرا که هم فوق العاده ناراحت کننده است و هم تعداد سیگار کشیدنهایم را چند برابر میکند. آن از پیرمرد هموطن سنندجیمان که در تهران رفتگری میکرد و در پارکها میخوابید و خود را گرسنه نگه میداشت تا پولی برای زن و بچه هایش در سنندج پس انداز کند تا عاقبت در اثر همان گرسنگی در یکی از پارکها بمیرد و این هم از ویدئوئی که یکی از دوستان زحمت کشیده و آن را در صفحه فیس بوکش گذاشته بود.

لیبرالیزم گرایشهای متعددی دارد اما تمامی این گرایشها از اصالت انسان و برخورداری او از تمامی حقوق فردی در زندگی سرچشمه می گیرند. در کشوری که سردمدار فرزانه اش در خواب و بیداری آرزوی نابودی لیبرالیزم را دارد با سالمندان به همان شکلی که در ویدئو می بیند همانند بیماران بیمارستانها برخورد میشود با این تفاوت که امکانات آنها از امکانات بیماران نیز بسیار ناچیزتر است. باز دست برادر آقای کارگردان این فیلم درد نکند که این موسسه امور خیریه را راه اندازی کرده و به جرم براندازی نرم سر از اوین درنیاورده است. اما اگر همین ویدئو را ملاک قرار دهیم به این نتیجه میرسیم که خانه سالمندان ایرانی نه توسط بخش دولتی اداره میشود و نه حتی به بخش خصوصی و متخصصین در این امر واگزار شده است. به این می اندیشم که یک سالمند در خوابگاهی که نه تلویزیون دارد و نه احتمالا جائی برای گردش و یا هیچگونه تفریح و یا اسباب و وسایل یک زندگی معمولی, تنها با داشتن یک تخت خواب محقر, با چه زجری و به چه مدتی باید در تنهایی انتظار مرگ خود را بکشد!؟

و باز به این می اندیشم که چگونه وقتی یک پیرزن سالخورده نیوزلندی اتاق مجهز خود در خانه سالمندان و تلویزیون پلازما و دی وی دی پلیر و مابقی وسایل را رها کرده تا در کنار اتوبان پرترافیک بلینم با عصایش قدم بزند و زمین بخورد, اتوبان برایش راهبندان میشود و هرکس میخواهد کمکی کند تا اینکه یک هلی کوپتر آمبولانس برایش اعضام میشود!