از شکست نمایش 22 بهمن برای 25 بهمن پیروزی بسازیم

بچه های ما تا همین دو روز مانده به 25 بهمن به بهترین شیوه ممکن عمل کرده اند. چند دستگی و مرزبندی های بچگانه سابق به پایین ترین حد ممکن رسیده است, خواندن کیهان مثل سابق باعث فروپاشی اعصاب و ایجاد تفرقه نمی شود, بلکه بعضی از دوستان هوشمندانه و با تصاویر آن را آنطور که شایسته است مورد تمسخر قرار داده اند. آن تعداد اندک دوستان نیز که کماکان جوشش اخیر را به جوگیری محدود به اینترنت نسبت می دهند واقعا کم لطفی می کنند. گوئیکه دوستان فراموش کرده اند که این اینترنت اگر تنها روزنه ارتباط میان معترضان نباشد یکی از مهمترین آنها است, فراموش کرده اند که همین جوشش اینترنتی چگونه در پدید آوردن آن موج انتخاباتی سهیم بود و یا در طول اعتراضات پس از انتخابات همین اینترنت یکی از عوامل اصلی ارتباط و سازماندهی معترضان بود. دوستان, با آیه یاس خواندن که چیزی حل نمی شود, کاری که از دستتان برمی آید را انجام دهید, هر چند کوچک یا بزرگ…

دوستی داشتم که در فیس بوک مدام شرمنده می شد! یکبار برای دستگیری نوریزاد شرمنده می شد, بار دیگر برای دستگیری خانواده نوری زاد شرمنده می شد, بعدا هم برای نسرین ستوده شرمنده شد, دست آخر هم از اینکه نمی توانست برای خانواده نسرین ستوده کاری بکند باز هم شرمنده شد, خلاصه اگر اینترنت خانه آنها قطع نمی شد این دوست ما حالا حالاها در فیس بوک شرمنده بود! یک روز آمد به من گفت؛ تو چرا شرمنده نمی شی؟ گفتم؛ والله من بجای شرمنده شدن ترجیح می دهم کاری که از دستم بر می آید را انجام بدهم. حالا چه اینکه در این صفحه با بضاعت اندک خود محتوایی تولید کنم, چه اینکه هرازگاهی پلاکاردی در دست بگیرم و بروم بیرون از مردم خود حمایت کنم.. شما هم بجای این همه شرمنده شدن ببین چه کاری می توانی انجام بدهی همان را انجام بده…

از طرفی تمامی اینها نباید به معنای ارائه یک تفسیر غیر واقعی از آنچه که در خیابانهای ایران میگذرد و یا خواهد گذشت باشد. بنظر من ما اینبار پخته تر از زمان حوادث 1388 شده ایم, یک تجمع ولو کوچک و یا در اصل یک جرقه کافی است تا مردم اینبار قدر تصرف شهر تهران در عاشورای 88 را بدانند و یا تصرف هر هفته میدان آزادی را, تجارب مصر و تونس هم پیش روی ما است. ولو اینکه کپی کردن تمام و کمال تاکتیکهای مصر در ایران یک اشتباه محض است. اگر بهنگام گپ زدن با چند دانشجوی عربستانی در استارباکس متوجه شوید که آنها رژیم مبارک را مشابه رژیم خامنه ای می دانند شاید به آنها حق بدهید اما ما میدانیم که این رژیم از هم اینک آنقدر نیروی سرکوب آورده تا مسیر امام حسین تا آزادی را پوشش بدهد. اتفاقا در 22 بهمن گذشته و یا چند مناسبت دیگر هم قرار بود که مسیر امام حسین تا آزادی که یک مسیر ممتد و طولانی است را طی کنیم و نیروهای سرکوبگر بخوبی توانستند این مسیر را پوشش بدهند. این به این معنی نیست که ما مثل مصری ها و تونسی ها موفق نخواهیم شد بلکه کار ما از آنها سخت تر است. از طرفی چه اصراری به اعلام این مسیر بخصوص است؟ چرا آدرسهای گمراه کننده ندهیم تا حداقل نیروهای سرکوب پخش شوند؟ تعداد ما که زیادتتر از نیروهای پلیس و لباس شخصی ها است و برای پیدا کردن هم مشکلی نداریم. در مصر هم اعتراضات در ابتدا قسمتهای مختلف شهر قاهره و اسکندریه و دو سه شهر بزرگ دیگر را در بر گرفته بود و بعدها در میادین بزرگ شهر همچون "میدان تحریر" متمرکز شد.

در نهایت آمدن در 25 بهمن از چگونگی آمدن آن مهمتر است. عقب نشینی ما لاجرم به امتیاز دادن ما ختم می شود, به اعدامهای بیشتر, زندانیان سیاسی, تحریمهای اقتصادی و فشارهای بیشتر و بیشتر. کما که پیشروی ما به امتیاز گرفتن از دیکتاتور تبدیل می شود. 25 بهمن را جدی می گیریم و برای ایرانی بهتر می آئیم.