رادیکال نباشیم

سالهای آخری که در ایران بودم, قبل از خدمت سربازی, در یک سی دی فروشی کار میکردم. آن زمان هیچ سی دی فروشی نمی توانست کرایه مغازه خود را دربیاورد مگر اینکه سی دی های غیر مجاز بفروشد. همان خواننده هائیکه الان خودشان هم نمی دانند کجائی هستند, 30 سال است که برای ایران می خوانند و دور از ایران می میرند اما نه کارهای آنان اجازه شنیدن در ایران را دارد و نه ما اخیرا با لوس آنجلسی خواندن آنان لطف چندانی به آنان می کنیم. بهرحال

از قضا هر چند وقت به چند وقت "اداره اماکن" به مغازه ما می ریخت و از سی دی های آهنگ و ترانه گرفته تا بازی های کامپیوتری و کیس کامپیوتر به تر و خشک ما رحم نمی کرد. پس از آن هم من باید به همان اداره واقع در یکی از ساختمانهای متعلق به نیروی انتظامی میرفتم و کلی تعهد میدادم و فحش میخوردم و جریمه می دادم و منت درجه داران را می کشیدم که دیگر کار سی دی فروشی انجام ندهم. اما خوب برای جبران ضرر دوباره برمی گشتم و سی دی بقوم معروف غیر مجاز رایت می کردم و به متقاضیان بیشمار آنها می فروختم.

همان موقع خواننده هائی در ایران ظهور کرده و کلی هم سرو صدا کرده بودند و مشتریان سراغ آنها را می گرفتند, از جمله همین "محسن چاوشی". اما من مثل بسیاری دیگر از همسن و سالان بر این عقیده بودم که حاکمیت این خواننده ها با کارهای محدودشان را برای خراب کردن خواننده های غیر مجاز علم کرده است. یک روز دختر خانمی همسن و سال به مغازه ما آمد و از من پرسید آیا سی دی محسن چاوشی دارم یا نه؟ من هم خود را به آن راه زده و گفتم محسن چاوشی دیگر کیست؟ گفت خواننده مجازی است که صدایش شبیه به سیاوش قمیشی است. گفتم خب این چه کاری است! برو سیاوش قمیشی گوش بده! گفت نه من سی دی چاوشی می خواهم...

البته محسن چاوشی و دهها تن از دیگر خوانندگان زیر زمینی و روی زمینی ما در ایران چندان هم مجاز نیستند, اگر بکلی غیر مجاز نباشند! اما من و بسیاری از افرادی که آن زمان آنگونه فکر می کردیم در اشتباه بودیم. خود من هم الان محسن چاوشی گوش می دهم, درست مثل هزاران نفر دیگر. اما اینکه خود را در یک مدار بسته قرار داده و کوچک و بزرگ مسائل را ساخته و پرداخته حاکمیت ببینیم یک اشتباه بزرگ است. نه تنها محسن چاوشی و رضا صادقی و دهها هنرمند داخل کشور قادر به خلق یک موج هنری و بعضا اعتراضی همانگونه که در کارهای هیچکس مشاهده میکنیم, بودند بلکه حاکمیت از سرکوب تمام و کمال این موج هنری هم عاجز است, درست همانگونه که از سرکوب تمام و کمال جنبش دانشجوئی و زنان و اخیرا کلیه اقشار جامعه عاجز است. به نسل خود و دیگر نسلها می بایست که اعتماد کرد, حتی اگر تفاوت سلیقه های ما فاحش باشد... رادیکالیزم جز به نقطه صفر ما را به هیچ جا برنخواهد گرداند.

این آهنگ رو هم از طرف من گوش کنید, حالش رو ببرید.. والله