ای شوکت غضنفری تو نور چشم رهبری

فکر می کنید که اگر آدم صبح که از خواب بیدار می شود و درمی یابد که پارسا صائبی یک شوکت شکار کرده است به آن غضنفری! چه حالی به آدم دست می دهد؟ دقیقا همین حالی به آدم دست می دهد که ملاجظه می فرمائید...

در راستای اینکه آبجی شوکت غضنفری موسوم به "غزل امید" (مدل ساندیس جی 300 با چاشنی هلو) توام با احساساتی که خاص همان آبجی است چشم در چشم ما کرد و گفت: شما نمی دونید چی دارید! اگه بدونید قدرش رو هم می دونستید! من ایران رو ببینم خاکش رو می بوسم (این آخری چه ربطی به دوتای اولی داشت!؟)

ما هرچه نگاه کردیم جز مموتی چیزی ندیدیم و آخرش نفهمیدیم که چه چیزی داریم و طبیعتا وقتی ندانستیم چه چیزی داریم قدرش را هم نمی دانیم, اما محض احتیاط رفتیم یک مایو خریدیم تا در بحر شوکت غوطه ور شویم بلکه دریافتیم چه چیزی داریم تا در نهایت قدرش را هم بدانیم, آخر خوبیت هم ندارد آدم قدر چیزهائیکه دارد را نداند, اما هرچه در بحر شوکت بیشتر غوطه ور شدیم چیزی جز پاکت ساندیسهای خالی و بطری های نوشابه نیافتیم, لذا در نهایت از هموطنان کمک گرفته و مصاحبه پیش رو نتیجه تلاشهای بی حد و حصر ما برای یافتن حقیت بود:

{هموطن نخست ملاحسنی, متخصص امور وبلاگ و همسایه های روسی, چینی, فیلیپینی و غیره}

ما: برادر ملا, لطفا بفرمائید که ما چه چیزی داریم و چرا قدرش را نمی دانیم؟

ملا حسنی: ما چیز خوبی داریم و اتفاقا هرکس که دیده قدرش را هم دانسته. از سئوال شما تعجب می کنم! چه کسی همچین ادعائی کرده؟

ما: بی خیال

{هموطن دوم اصغر ساکن یکی از توابع شهرستان ایذه}

ما: لطفا بفرمائید ما چه چیزی داریم و چرا قدرش را نمی دانیم؟

اصغر: با سلام به مقام معظم رهبری و ارواح طیبه...

ما: برو سر اصل مطلب قرار نیست ساندیس بدیم

اصغر: اها پس شما اونوری هستید؟ بهرحال, ما در خانه تلویزیون داریم اما برق نداریم تا قدرش را بدانیم. البته اولویت با آب آشامیدنی است اگه برامون لوله کشی کنن قدرش رو سریعتر از برق می دونیم.

{در همین زمینه برای دریافتن حقیقت به دامان هموطنان زیر خط فقر هم متوسل شدیم. حاجیه نرگس پیرزنی از چابهار است که سالی دو بار سویا را بجای گوشت چرخ کرده میل می کند و چهار سال قبل از آن یکبار سوپ پای مرغ هم خورده است}

ما: سلام ننه. بنظر شما ما چی داریم و چرا قدرش رو نمی دونیم؟

ننه: کی گفته ننه؟

ما: شوکت گفته

ننه: مگه چلو کباب خورده که همچین حرفی زده؟

ما: آره ننه

... {پس از این صدای ننه را نشنیدیم احتمالا در این لحظه در آن دنیا بهمراه حزب مشارکت در حال مشارکت در آینده کشور است}

{جاسم از آبادان}

ما: سلام برادر, میشه بگی ما چی داریم و چرا قدرش رو نمی دونیم؟

جاسم: ولک ما گه داریم!؟ یه دکه سمبوسه فروشی داریم که اونم شهرداری قدرش رو نمی دونه و هر روز جمش میکنه

ما: ولی شوکت میگه ما یه چیزی داریم که قدرش رو نمی دونیم

جاسم: مگه توی سمبوسه اش ساندیس ریخته بودن که همچین حرفی زده! مشتریهای من از این پرت و پلاها نمی گن! اها البته علاوه بر سمبوسه {جاسم صورتش را نزدیک ما می کند تا کسی نشنود} ما سی دی غیر مجاز هم داریم, داریوش, گوگوش, معین, بچه ها سوپر هم دارن اگه بخوای. پونصد تومن.

{عمر خیام دیگر کارشناس ما برای یافتن حقیقت است}

ما: برادر خیام ما چی داریم و چرا قدرش رو نمی دونیم؟

عمر خیام: خيام اگر ز باده مستي خوش باش.. با ماهرخي اگر نشستي خوش باش.. چون عاقبت کار جهان نيستي است..
انگار که نيستي چو هستي خوش باش

ما: به به, اما نه, جدای از شوخی, حالگیری نکن دیگه عمر. واقعا ما چی داریم و چرا قدرش رو نمی دونیم؟ این شوکت یه سنگ انداخت توی چاه ما الان دربدر داریم اینور و اونور میدویم تا درش بیاریم!

عمر خیام: ما دولتی داریم که در گنجایش احجام صاحب سبک است. یعنی در اصل در گنجایش صاحب سبک است چون حجمی وجود ندارد. با توجه به همین قانون ریاضی است که دولت عدد صفر را می تواند در صدا و سیما و کیهان به عدد صد هم برساند, حجم بودجه ای که دودمانش را بهمراه لنگهایش به هوا داده اند در سطح اقتدار و آرای صندوقهای نشمرده را تا 63 درصد هم محاسبه کنند. اینجانب همه عمرم تلاش کردم تا قانون گنجایش احجام را طی یک فرمول مبسط به ثبت برسانم که نتوانستم. ما قدرش را نمی دانیم چون هنوز این سبک ریاضی در جهان کشف نشده و در حد همان دولت و بیت و اونطرفها باقی مانده...

پ.ن

شوکت در ابعاد مختلف