اوتار را دیدیم و پسندیدیم

بلاخره دیروز اوتار AVATAR را دیدم. وقتی این فیلم سه ماه پیش بر پرده سینما بود علی رغم توصیه دوستان تنبلی کرده و نرفتم آن را ببینم, حالا هم که پس از سه ماه به ویدئو کلوپها آمد باز یکی از دوستان خبرش را به ما داد که اینبار رفتم و آن را کرایه کردم.

سناریوی فیلم فانتزی fantasy از نوع آینده نگری futuristic بود. یعنی همان سبک هنری معروف به "گریز گر یا فلسفه فرار" escapist که در صدر خلاقیتهای هنرمندان قرن بیستم جهت اعتراض به پیامدهای فاجعه آمیز مدرنیته, که جنگ یکی از آنها بشمار می رفت, و یا در اصل اعتراض به چهره زشت مدرنیته, قرار گرفته بود. اثرهائی همچون مجموعه "ارباب حلقه ها" و مجموعه "نارنیا" بارزترین نمونه برای تجسم این نوع از فلسفه هنری است.

اوتار جامعه بشری را اینبار در قالب موجودات تخیلی بنمام "ناوی" به نمایش می گذارد و زندگی شاد و همگون ناوی ها را در یک ارتباط بسیار عمیق با طبیعت و محیط اطراف, به زیبائی هرچه تمامتر به تصویر می کشد که مدرنیته اینبار هم همچون ارباب حلقه ها و نارنیا با ماشینهای ویرانگر خود و با زشتی هرچه تمامتر جنگ و نابودی را برای ناوی ها به ارمغان می آورد و در نهایت ناوی ها در یک رویاروئی فانتزی بر خوی قدرت طلب بشر مدرن و ماشین آلات ویرانگر او غلبه کرده و پیروز می شوند.

گرچه اوتار از حیث سناریو حرف چندان جدیدی برای گفتن نداشت اما جیمز کامرون, کارگردان اوتار, بخش اعظم بودجه این پرهزینه ترین فیلم را صرف جلوه های تصویری و بکارگیری تکنولوژی تصاویر سه بعدی 3D کرده و حتی از بازیگران چندان مطرحی هم در اوتار استفاده نکرده است که این مساله می تواند هنر "گریز گری" را وارد مرحله تازه ای کند.

اما موضوع دیگری که می تواند برای ما شرقی ها حائز اهمیت باشد این است که در دنیای آزاد آنچنان برکاتی نهفته است که کارگردانی همچون جیمز کامرون قادر است با حداکثر استفاده از تکنولوژی بر خود تکنولوژی و نیروی محرکه نهفته در ورای آن اعتراض کند.