زندان را کجا یارای تو.. که این تو آزادی را بر سربرگ زندگی می نویسی
به رهنمود خسن آقا که گفته بود لب تاپ از پشکل ملا هم ارزانتر است و بروم یک لب تاپ جدید بخرم عمل کرده و لب تاپی نو گرفتم, اما خسن آقا خدا خیرت بدهد پشکل ملا چندان هم ارزان نبود ها ! آن یار دیرینه سابق هم طوریش نبود فقط خدا نصیبتان نکند ویروسی خورده بود که هربار روشنش میکردیم درجا خاموش میشد. ما هم دادیم مستکبرین ویروسش را کشتند و الان هم صحیح و سالم بغل دست ما دارد دوران نقاهتش را سپری می کند. از کلیه عزیزانی که با کامنت و ایمیل بنده را مورد لطف و محبت خود قرار دادند صمیمانه سپاسگذارم.
***
شب بود, باد نمی وزید چون هربار می خواست بوزد فیروز آبادی در جهت عکس باد چیزی میگفت و باد صد کیلومتر آنطرفتر پرتاب میشد, ملت خسته و کوفته, حنجره ها از مرگ بر دیکتاتور گرفته, چند صد هزار نفر گوشه ای آنورتر از بس اسکناس برای 16 آذر شعارنویسی کرده بودند با دستان جوهری افتاده و به خواب رفته بودند, مستکبرین هم از آنطرف یکی گیتار خود را پس از تالیف ترانه برای ندا بغل کرده و بخواب رفته یکی از راهپیمائی برگشته و عکس سهراب را در دست گرفته و چرت می زد و برخی دیگر کماکان منتظر بودند جدیدترین قطعنامه بر علیه آقا را در شورای امنیت تصویب کنند تا بلکه بتوانند پس از آن استراحتی هم بکنند, سازمان ملل هم که غوغا بود قطعنامه های نقض حقوق بشر آقا بود که همینجوری در راهروها و اتاقها و کیوسکهای نگهبانی پخش و پلا بود, در کنار کورش و داریوش و یزدگرد کمبوجیه هم که تازه کشف شده بود دیده میشد که عکس ندا در دست و مچبندی سبز در آن یکی دست تازه از کوی دانشگاه برگشته بود و می خواست استراحتی کند… خلاصه غوغائی در این دنیا بود که بیا و ببین, انگار نه انگار که مثلا آقا قرار است سقوط کند بلکه انگار قرار بود به تمامی موجودات زنده زمین هر کدام یک ماشین لوگزاس مدل 2010 هدیه بدهند!
در این گیر و دار بود که محمود وارد صحنه شد و گفت: هیچکس جرات نمی کند به ایران حمله کند…
تو گوئی محمود صحبت نکرده بود بلکه شکی الکتریکی با ولتاژ 220 ولت به خلایق زده بودند, همه به پاهایشان نگاه کردند تا کفشهای خود را دربیاورند, اما یادشان آمد که کفشهایشان را قبلا بسمت همین محمود و صفار هرندی و حمید رسائی پرتاب کرده بودند. داشت شر می شد که یک بنده خدائی پیدا شده و رو به محمود گفت: آقا تو اصلا مهم نیستی, برو بگو بزرگترت بیاد.
در پشت صحنه چند دائیناسور داشتند به آقا می گفتند همه تو را دوست دارند, تو ولی امر اسلام و مسلمینی, تو میتونی, برو یک رهنمود دیگه بکن تا عده قلیل بترسن و 16 آذر نیان جورابهامون رو به جای عمامه بکشن روی سرمون.
و آقا در صحنه ظاهر شد, هنوز کاملا ظاهر نشده و صحنه مقداری برفکی بود که چند میلیون نفر عکس آقا را بر زمین کوبیدند و از رویش رژه رفتند…
آقا رو به محمود: ای تخم چشمانم, ای نظر نزدیکم, آن عده قلیل عکس مرا پاره کرده و از رویش تقدم می نمایند؟
محمود: خیر قربان, این جان به فدای آن هیبت هسته ایتان, اینها را تازه از گامبیا آورده ایم تا پیام شما را بشنوند و با چند کیلو شکر و چند پیت روغن برگردند گامبیا پیام شما را اجرا کنند. شیوه ابراز احساسات و عواطف اسلامی انقلابی در گامبیا چنین است.
آقا: احسنتم, تبارک الله. و آقا یکدفعه عبای خود را باز کرد, یک محمد علی ابطحی از زیر عبا به بیرون پرتاب شد و 60 دانشجو دوباره در زیر عبا بلعیده شد.
فیروز آبادی و حداد عادل که خیلی موزون بغل همدیگر ایستاده بودند یکدفعه دست زده و گفتند: ماشاالله, هوررراااااا
چند میلیون نفر آنطرفتر: چی چی رو هورا, مگه اینا صاحب ندارن, دانشجوها رو بیار بیرون حال نداریم.
آقا: اٍه! شما هم دیدید؟ قرار نبود ببینید, قرار بود فقط این ابطحی را که آزاد شده ببینید. حالا اشکالی ندارد یک چیز دیگر هم بلدم, ببینید, و دوباره عبای خود را باز کرد اینبار محمد عطر یانفر از زیر عبا به بیرون پرتاب شد و احمد زید آبادی در زیر عبا بلعیده شد…
جواد و علی و صادق لاریجانی: هورااااااا
چند میلیون نفر آنطرفتر: آقا مثل اینکه حالیت نیست! احمد زید آبادی رو کجا بردیش؟
آقا: اٍه! بازم دیدید؟ قرار نبود ببینید ها, خب به من نگفته بود مقام عظما
چند میلیون نفر: نه اینکه خیلی هم عظمائی, اصلا نخواستیم تا 16 آذر استراحت کنیم, مرگ بر خامنه ای, دروغگو 63 درصدت کو, خامنه ای قاتله ولایتش باطله, مرگ بر دیکتاتور…
آقا رو به احمد جنتی: چه می گویند احمد؟
احمد جنتی: مدح و ثنا, قصیده و غزل, رهسپاری با ولایت…
رو به مصباح یزدی: مصباح تو بگو چه می گویند؟
مصباح: انوار قاهره ای هستند که به دور مولایشان می گردند, می گویند که شما علت هستید و آنها معلول, شما حاجت هستید و آنان محتاج…
آقا: احسنتم, طیب الله
