از انقلاب غمنگیز اسلامی 30 سال گذشت. در این 30 سال کلیه نهادهای جامعه از دم یک تیغ تصفیه انقلابی گذر کرد, "دانشگاه" نیز یکی از این نهادها بود. با این تفاوت که دانشگاه از آن هنگام که با جملات خاک خورده ای همچون " هرچه داریم از برکت گریه داریم" و " حوزه های ما میبایست دانشگاه ما باشند و دانشگاه ما حوزه ما" از سوی خمینی مورد تصفیه انقلابی قرار گرفته و بسیاری از دانشجویان و استادان دانشگاه بدلیل عدم وابستگی به نگرش جمهوری اسلامی انقلاب یا روانه زندان شدند و یا به جوخه های اعدام سپرده شدند, و از آن زمان که کمیته های انقلاب فرهنگی بسیاری از استادان کارآمد دانشگاهها را بدلایل مختلف دگر اندیشی از سمت استادی برکنار و از دانشگاه اخراج کردند, از آن زمان که کلیه رشته های تحصیلی و تخصصهای مختلف با ایدئولوژی بنیانگذاران جمهوری اسلامی آغشته شد, و از آن زمان که علاوه بر رئسای انتصابی دانشگاهها سیستم و دفتر و دستکی بنام نمایندگان ولی فقیه در دانشگاه و حراست عقیدتی سیاسی بر محیط دانشگاه تحمیل و تزریق شد, از آن زمان که هفت خانهای مختلف تفتیش عقاید بر سر راه پذیرش دانشجویان پذیرشی دانشگاهها گذاشته شد و تعداد بیشماری از ادوات تجسس و کنترل و سرکوب بنام دانشجو بر دانشگاه و دانشجویان تحمیل شدند... تا بکنون هنوز دانشگاه از پای درنیامده است!
دانشگاه همچنان نقش تیغی را بازی میکند که در گلوی استبداد است. لذا در این میان میبایست پتک دیگری بر دانشکاه فرود آورد و آنهم پتک گورستان کردن دانشگاه! مگر نه اینکه آقایان هرچه دارند از گریه دارند. نه تنها حکومت و قدرت و مال و منال را بلکه بهانه و شگرد سرکوب را. درست نمیدانم آنچه که در انشگاه پلی تکنیک و در این برهه از زمان دفن شد واقعا پیکر شهدا بود یا نه اما شکی ندارم که اگر آن از جان گذشتگان در راه میهن میدانستند که روزگاری بقایای جسدشان اینچنین ملعبه رهبر و پنجه بوکس بدستانش میشد ترجیح میدادند تا ابد الدهر مفقود الاثر بمانند تا اینکه بدین شیوه شرم آور آنها را بهانه سرکوب قرار داده و به خاک بسپارند!
از طرفی دیگر, شما را به شرم و حیا چه!؟ کجای کارتان با آبرو سرو کار داشت تا این دومی باشد!؟ علنا بگویید که آن صد و اندی دانشگاه زینبیه و حجتیه و کاماندوئیه و امام اول تا امام سیزدهم را میخواهیم بعنوان دانشگاه به خرد ملت بدهیم و بجای دانشجو از این پس میخواهیم تمامی ملت همانند طلاب حوزه فارغ التحصیل شوند. بگویید میخواهیم در دانشگاهها را تخته کنیم و طالبانیش کنیم. وگرنه خانه های شما نسبت به دفن اموات اولی تر است تا دانشگاههای ایران !
دانشگاه همچنان نقش تیغی را بازی میکند که در گلوی استبداد است. لذا در این میان میبایست پتک دیگری بر دانشکاه فرود آورد و آنهم پتک گورستان کردن دانشگاه! مگر نه اینکه آقایان هرچه دارند از گریه دارند. نه تنها حکومت و قدرت و مال و منال را بلکه بهانه و شگرد سرکوب را. درست نمیدانم آنچه که در انشگاه پلی تکنیک و در این برهه از زمان دفن شد واقعا پیکر شهدا بود یا نه اما شکی ندارم که اگر آن از جان گذشتگان در راه میهن میدانستند که روزگاری بقایای جسدشان اینچنین ملعبه رهبر و پنجه بوکس بدستانش میشد ترجیح میدادند تا ابد الدهر مفقود الاثر بمانند تا اینکه بدین شیوه شرم آور آنها را بهانه سرکوب قرار داده و به خاک بسپارند!
از طرفی دیگر, شما را به شرم و حیا چه!؟ کجای کارتان با آبرو سرو کار داشت تا این دومی باشد!؟ علنا بگویید که آن صد و اندی دانشگاه زینبیه و حجتیه و کاماندوئیه و امام اول تا امام سیزدهم را میخواهیم بعنوان دانشگاه به خرد ملت بدهیم و بجای دانشجو از این پس میخواهیم تمامی ملت همانند طلاب حوزه فارغ التحصیل شوند. بگویید میخواهیم در دانشگاهها را تخته کنیم و طالبانیش کنیم. وگرنه خانه های شما نسبت به دفن اموات اولی تر است تا دانشگاههای ایران !
